Kürtajın, narkoz, sakinleştirici, hatta ağrı kesici bile verilmeden yapılmasını, devletin kadınları bir tür “cezalandırma” şekli olduğunu düşünüyorum.

MEYDAN

Devlet Hastanesinde Narkozsuz Kürtaj Dehşeti

Ayşe Arman’a gelen bir okur mektubundan:

 

İki evladım var, 37 yaşındayım.

Eşimle korunmamıza rağmen bir şekilde hamile kaldım.

“Olurdu olmazdı” derken, içimiz çok acısa da, aldırmaya karar verdik.

Çok zor bir karardı ama yaptırmak zorundaydık.

Maddi olarak üçüncü bir çocuğu büyütmemiz, yetiştirmemiz mümkün değil.

Çocuk demek para demek.

Yok böyle bir imkânımız.

Böyle sakin yazdığıma bakmayın.

Geçen hafta hamile olduğumu öğrenince şok yaşadım.

Eşim de, en az benim kadar perişandı.

Hemen fiyatları araştırmaya başladık, kürtaj olmak 750 liradan başlıyormuş, dedik ki, “Devlet hastanesine gidelim…”

Salı günü bir devlet hastanesinin Aile Planlama Merkezi’ne gittim. Ultrasona aldı doktor beni. Evet, bebek vardı. Kadın doktor açtı ağzını yumdu gözünü,
“İlkokul mezunuyla üniversite mezunu arasında en ufak bir fark yok. Hepiniz aynısınız!” dedi.

Hekimlikten ve hasta psikolojisini anlamaktan uzak, sadece kişisel egosunu tatmine dayalı bir sürü söz sarf etti.

Hiç cevap vermedim, vermek de istemedim, çünkü benim üzüntüm bana yetiyordu.

Perşembe gününe randevu verdi. Gelirken etek tıraşı olmamı, banyo yapmamı ve bir de etek getirmemi söyledi.

Tuhafıma gitti.

“Ha bir de gelmeden, mutlaka bir şeyler ye!” dedi.

Oysa narkoz alacağımı düşündüğüm için, “Bu doğru olmaz!” diye geçirdim aklımdan.

Perşembe sabahı erkenden kalktım ve hazırlandım, eşimle yola koyulduk. Saat tam 08.45’te hastanedeydik. Eşimi bekleme salonuna aldılar, beni de başka bir bölüme.

Odada 4 kadındık.

Bir saat kadar bekledikten sonra doktor hanım geldi.

Sanki çocuklarıymışız gibi, “Geçin bakim şuraya” dedi, geçtik. Üreme sistemini anlattı. Sonra da verdiği bilgilerin pekiştiğinden emin olmak adına, “Neyle korunacaksın bundan sonra?” gibi sorular sordu. Cevap veren kadına, “Madem öyle, bunu daha önce niye yapmadın?” dedi. Kadın, “Kocam…” diye geveleyince “Altına yatmayı biliyorsun ama” diye azarı bastı.

Sonra bizi ranzaların olduğu bir odaya aldılar.

4 yatak vardı 4’ü de birbirinden leş, camlar açık.

Eteklerimizi giymemiz söylenince, hiç tanımadığım kadınların önünde soyundum, iç çamaşırımı çıkardım, eteğimi giydim ve sıramı beklemeye başladım.

Kadınları tek tek, başka bir odaya alıyorlardı.

Meğer en korkunç şey o odada yaşanacakmış da, haberim yokmuş!

Ben en sonuncuydum.

Odadan çıkan her kadının yüzünde dehşet ifadesi vardı ve kimsenin ağzını bıçak açmıyordu.

Sıra bana geldi.

Odaya girdim.

O odanın da camı açıktı, jinekoloji masası da camın yanındaydı.

Uzanmam söylendi.

Ben hâlâ saf bir şekilde narkozcu bekliyorum.

“Herhalde bir narkozitör gelip beni uyutacak” diyorum.

Masanın hemen yanında ağzı açık bir tıbbi atık çöp kovası var, içi de kanlı gazlı bez ve pamuk dolu, ona bakıyorum.

Bu arada, odanın kapısı açık hasta mahremiyeti yok, isteyen istediği gibi girip çıkıyor.

“Allah’ım ben n’apıyorum burada? Bu insanların arasında işim ne?” demeye kalmadan, bir spekülümün kabaca içime yerleştirilmesiyle irkildim.

Meğer kürtaj yaparken ne narkoz, ne sakinleştirici, ne de ağrı kesici hiçbir şey vermiyorlarmış!

O an yaşadığım bedensel ve duygusal travmayı asla unutmayacağım.

Ağlamaya başladım.

Ki ben ketum bir insanım kolay kolay ağlamam ama rızam da olsa, gözümün önünde bebeğimin alınması, kocaman bir aletin bebeğimi ben kendimdeyken vakumlaması…

Beni çok sarstı.

Her şeyden nefret ettim.

Kendimden, eşimden, çaresizliğimizden, bunu bana yapan insanlardan, maruz kaldığım bu iğrençlikten, bu zihniyetten…

Beş dakika kadar sürdü.

Masanın kenarlarını sıkmaktan avuçlarımın içi acıdı, morardı.

Ayağa kalktığımda titriyordum.

Kendimi tecavüze uğramış gibi hissediyordum.

Zaten duygusal olarak, orada tecavüz ettiler bana.

Yaşadıklarımı şimdi değerlendirdiğimde…

Kürtajın, narkoz, sakinleştirici, hatta ağrı kesici bile verilmeden yapılmasını, devletin kadınları bir tür “cezalandırma” şekli olduğunu düşünüyorum.

Benim bedenim, benim kararım diyorsunuz öyle mi? Alın size!” demek bu.

Başka yerlerde, tür acı deneyimler yaşayan kadınlar var mı bilmiyorum.

Ben yaşadıklarımı paylaşmak istedim, belki konu dikkatini çeker, yazarsın ve bu sayede bazı şeylerin değişmesine vesile olursun…
Sevgiler. (Eda K.B.)

 

 

Yazının tamamı

Görsel kaynak: 4 ay 3 hafta 2 gün filminden

YAZARIN DİĞER YAZILARI

MEYDAN

YTrans Onur Haftası (Pride) Komitesi: “Dönmeyiz, Buradayız, Bir Aradayız”
Trans Onur Haftası (Pride) Komitesi: “Dönmeyiz, Buradayız, Bir Aradayız”

Yıllardır süregelen düzene bir darbe niteliğindeki söylemlerimizle, “Dönmeyiz, Buradayız” diyerek 18 Haziran Translarla Eşitlik Günü’nde sokaklara çıkıyoruz.

MEYDAN

YYazarak Kuirleştirmek Atölyesi
Yazarak Kuirleştirmek Atölyesi

Avrupa Birliği tarafından finanse edilen CultureCIVIC Kültür Sanat Destek Programı’nın desteğiyle hayata geçen Yazarak Kuirleştirmek adlı atölye ve konuşma programı Mayıs-Eylül ayları arasında çevrimiçi olarak devam edecek. 31 Mayıs’ta başlayan program kültür ve sanat nesnelerini, otoriter kurum ve bireylerce onlara dayatılan ayrımcı anlatılardan özgürleştirmeyi hedefliyor.

MEYDAN

YBir Garip 8 Mart
Bir Garip 8 Mart

Dün okunan basın açıklamasında da dendiği gibi evet yastayız, evet öfkeliyiz ama bu enkazı birlikte kaldıracağımıza inanan milyonlarca insanız da.

ECİNNİLİK

Y2023’te Dönüp Dönüp Okuyacağımız 2022 Yazıları
2023’te Dönüp Dönüp Okuyacağımız 2022 Yazıları

Gelenin gideni aratmadığı, daha özgür, daha adil ve dilimizde tüyün bitmediği bir yıl olsun. Kalemimize, klavyemize kuvvet!

Bir de bunlar var

Türkiye Haberciliğinin Mıstıkları
Biraz da Veganlık ve Feminizmin Kesişimselliğinden Bahsedelim
İnternette Açlık Oyunları: Elliott Rodger ve Kadın Nefreti

Pin It on Pinterest